Online workshop: Personal mastery in challenging times

Schrijf je gratis in!
Inspirerend
  • 07 november
  • 2019
  • 6 minuten om te lezen
  • Phebe D'hondt

"Wijze mensen stellen vragen"


Ondernemer: Sofie Mons (33) van 't Werfcafé

Ik had eigenlijk nooit gedacht dat ik ooit ondernemer zou worden. Mijn ouders zijn allebei ambtenaars, dus ik kreeg het ondernemerschap zeker niet met de paplepel mee. Na mijn master in Communicatie en extra Masterjaar Bedrijfseconomie was ik klaar om aan mijn carrière te beginnen. Ik wilde heel graag bij een van de Big Four aan de slag, maar de omstandigheden zorgden ervoor dat ik dicht bij huis moest blijven en de balans privé-professioneel belangrijk was. Dat was de start van mijn professionele zoektocht. Ik heb op korte tijd nogal ‘gejobhopt’ als leerkracht, als uitzendconsulente en als client advisor binnen de bank. Al snel merkte ik dat mijn verwachtingen niet strookten met de realiteit. Ik nam ontslag, zonder plan B. Ik kijk op elke job terug als een leerrijke periode, want ik heb heel veel verschillende bedrijfsculturen leren kennen én leerde werken buiten mijn comfortzone. Prospectie was bijvoorbeeld echt mijn ding niet.
 

Ik nam ontslag, zonder plan B. Typisch iets voor mij.

 
Na enkele eerste ervaringen op de arbeidsmarkt, kon ik op een bepaald moment terecht bij de HR-afdeling van de FOD Financiën, waar ik vijf jaar lang heel veel heb kunnen leren. Alle personeelszaken gebeuren daar intern voor maar liefst 28.000 medewerkers, waaronder 800 werknemers alleen al op de HR-afdeling. Bijzonder boeiend! Ik was vooral verantwoordelijk voor de omkadering van leidinggevenden en voor de uitrol van leernetwerken. Na mijn terugkeer uit zwangerschapsverlof vroeg mijn nieuwe leidinggevende om HR-cijfers te analyseren, te interpreteren en het HR-beleid daarop te structureren en aan te passen. Later werd ik prestatiemanager voor de HR-dienst wat me veel inzicht gaf in de verschillende HR-processen en hun onderlinge afhankelijkheid. Zo werd ik lid van het managementcomité waarin ik suggesties en plannen mocht voorleggen, maar een overheidsorganisatie moet uiteraard veel regels en kaders respecteren, dus de vrijheid die ik kreeg, bleef beperkt. Dat werkte niet bepaald motiverend, dus besloot ik opnieuw om andere oorden op te zoeken.
 
Ik ontmoette een HR-professional bij wie ik als zelfstandige aan de slag kon gaan. We startten een partnership, maar dat bleef helaas niet duren. Toen zag ik niet goed wat het probleem was, maar nu begrijp ik het heel goed. Zij had haar baby al gecreëerd, haar eigen bedrijf, en het is moeilijk om een partnership aan te gaan met iemand die op bepaalde vlakken een andere visie heeft. Onze wegen scheidden en ik probeerde het op mijn eentje. Ik kreeg een gouden kans om een jaar lang talent manager te zijn bij D’Ieteren, een Belgische importeur en distributeur van auto’s met zo’n 1800 werknemers. Ik kreeg er heel veel kansen en ervoer hoe het er in het bedrijfsleven aan toe ging. De verschillen met de ambtenarij en de overheid hebben me op zijn minst aangenaam verrast. Een jaar lang deed ik expertise op, waardoor ik na deze opdracht in verschillende bedrijven aan de slag kon als HR Manager ad interim. Mijn laatste post was bij een boekhoudkantoor. Het klikte met één van de zelfstandigen die er aan de slag was. Samen met haar richtte ik ’t Fundament op, waarmee we bedrijven uit de bouwsector ondersteunden, niet alleen voor hun HR, maar ook hun interne werking, sales, enzoverder.
 
 

Een partnership aangaan met iemand die al vorm heeft gegeven aan zijn bedrijf is moeilijk. Niemand geeft graag zijn baby af.

 
Achteraf gezien ben ik ook hier misschien te impulsief aan begonnen. Wanneer ik er nu op terugkijk, hoopte ik waarschijnlijk dat een vennoot me bepaalde angsten zou laten overwinnen, zoals zelf op zoek gaan naar eigen klanten. Op korte tijd ben ik ver buiten mijn comfortzone moeten komen om te prospecteren en een duidelijke waardepropositie uit te werken. Het lukte me wonderwel en ik merkte dat ondernemen, een hele strategie uitwerken en klanten helpen me heel veel energie en ideeën gaf. Jammer genoeg ontdekte ik ondertussen ook dat het ondernemen een verlengde is van wie ik zelf ben. De vrijheid en creativiteit die me energie gaven in het ondernemen, zorgden er ook voor dat ik het lastig vond om te moeten overleggen met een tweede partij. Eigenlijk wil ik gewoon gaan, op de gas duwen en niet meer achterom moeten kijken. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat de input en steun van een vennoot heel waardevol kan zijn, heb ik voor mezelf vastgesteld dat het voor mij als een remmende factor werkt. En zo heb ik er redelijk snel de stekker uitgetrokken.
 
Dus ja, ik heb heel wat verschillende dingen uitgeprobeerd om de ondernemer te worden die ik vandaag ben, maar ik heb geen spijt van mijn carrièrepad tot nog toe. Ondernemen is elke dag een leerschool waarbij falen niet bestaat, je kan alleen maar leren.
 
Al die ervaringen hebben me doen inzien wat ik wil. Nu weet ik ten minste heel zeker dat ik niet kan of wil ondernemen met twee. Mijn ondernemerschap is een weerspiegeling van wie ik ben, en dat kan je niet met meerdere personen. Ik wil ook niet al mijn ideeën moeten ‘verkopen’ aan een partner, nee, ik wil gewoon mijn eigen ding kunnen doen. En eerlijk gezegd, ik wil ook kunnen fier zijn op iets dat ik helemaal alleen gecreëerd heb. Ik vond het daarom maar zo eerlijk om mijn voormalige vennoot ’t Fundament te gunnen, dus daar stond ik dan weer, zonder plan B. Met ’t Fundament organiseerden we een keer per kwartaal ’t Werfcafé, een netwerkevenement als lead generator. We besloten dat ik ’t Werfcafé zou verderzetten. Ik nam enkele maanden de tijd om het concept van ’t Werfcafé opnieuw vorm te geven, een businessmodel te schrijven, een strategie te bedenken en feedback te vragen aan andere ondernemers. Ik zag welke meerwaarde het kan hebben voor ondernemers om hen in dezelfde ruimte te zetten met de juiste mensen, alleen wou ik dat niet als lead generator inzetten, maar er mijn kernactiviteit van maken. Ik had dus een sterk plan nodig.
 
 

Mijn ondernemerschap is een weerspiegeling van wie ik ben. Daarom kan ik niet meer met twee ondernemen. Ik moet dat alleen doen.

 

Ik zie het groots. ’t Werfcafé vertrekt vanuit mijn visie dat er voor elke vraag een oplossing is, maar dat je de juiste mensen in de juiste ruimte moet hebben om nieuwe perspectieven te creëren. Iedereen die je ontmoet, weet iets dat jij niet weet, en daar wil ik iets mee doen. ’t Werfcafé wordt een platform om vragen te stellen, face-to-face om zo tot interessante gesprekken te komen. Het offline (net)werken is voor mij heel belangrijk want de setting bepaalt namelijk in welke mate je open staat voor nieuwe invalshoeken. Ik ervaar zelf dat dat via een online platform moeilijk te bereiken is. In elke sessie van ‘t Werfcafé komen maximaal twaalf ondernemers samen die ik persoonlijk uitnodig. Ik richt me enerzijds op ondernemers die een bepaalde concrete vraag hebben en zoek naar andere ondernemers die op die vraag een antwoord kunnen bieden zonder commerciële bedoelingen, omgekeerd krijgen zij ook de kans om vragen te stellen. Oprechte, authentieke gesprekken om te leren van elkaar, dus. Want wijze mensen stellen vragen en slimme mensen geven antwoorden. En dat is net mijn sterkte vanuit mijn HR-achtergrond: op zoek gaan naar de juiste competenties om mensen met elkaar aan één tafel te krijgen. Zo werk ik niet met een open kalender, maar enkel via uitnodiging om er zeker van te zijn dat de avond voor de gasten zo waardevol mogelijk is in functie van hun vraagstuk of wat ze willen bijleren.
 
Mijn grootste uitdaging? Die authentieke waarden van mijn concept bewaken. Het is altijd gemakkelijk om voor de easy money te gaan door grotere events te organiseren waar iedereen zomaar naartoe kan komen. Dat wil ik niet, want dan verloochen ik mijn concept én de klanten die wél kiezen voor mijn authentieke, niet-commerciële aanpak. Geld is nog nooit mijn drijfveer geweest, ook nu niet. Ik wil iets in de wereld zetten dat na mij verder kan blijven bestaan. Dat is voor mij meteen ook het meest boeiende aan ondernemen: het heft in eigen handen kunnen nemen, creatief mogen zijn en toegevoegde waarde creëren.
 
 

Wijze mensen stellen vragen en komen zo tot interessante gesprekken. Daar wil ik met ’t Werfcafé iets mee doen.

 

Het is belangrijk om jezelf te laten omringen door mensen met dezelfde waarden en drijfveren, of je nu ondernemer bent of niet. Het leven is te kort om niet je eigen ding te kunnen doen en voor alles verantwoording te moeten afleggen. Wees ook niet bang om fouten te maken, want fouten zijn altijd een leermoment. Als ik terug kon gaan in de tijd en iets kon zeggen tegen mezelf toen ik net afgestudeerd was, dan zou ik zeggen dat ik feedback of kritiek niet zo persoonlijk mag nemen. Ook dat is leren, niet alleen om dingen beter te kunnen doen, maar ook om te leren hoe andere mensen in elkaar zitten en hoe zij naar de wereld kijken. Want vaak is er immers geen goed of fout.
 
Zit jij met een vraag en wil je ook eens een editie van ’t Werfcafé meemaken? Klik hier en laat het Sofie weten! Je kunt je vraag via de website aan haar bezorgen.
 
 
Bezoek de website van Sofie:

Gerelateerde artikels


Inspirerend
  • 466
  • 5 minuten
"Gras groeit niet door eraan te trekken"
Inspirerend
  • 303
  • 5 minuten
"Ik heb geleerd flexibeler te zijn"
Inspirerend
  • 424
  • 1 minuten
De POWER van Philippe Huyzentruyt (Groep Huyzentruyt)
Inspirerend
  • 704
  • 5 minuten
"Stel jezelf geregeld in vraag